Obywatelka Ludwika ma zamiar się pochlastać. Fakt znany (przez niektórych) i głęboko trzymany w czterech literach. Cóż, chyba taki jest mój pieprzony los. Jestem zła... i chyba bardziej na samą siebie niż na kogokolwiek innego. Powinnam się przyzwyczaić że nawet moja wybuchowa osobowość nie przyciągnie do mnie nikogo miłego na dłuższy moment (tzn. przyjació. Jest kilka osób (dwie) które są ze mną cały czas ale jedna jest równie porąban jak ja (tak, to o Tobie Asiu) a druga jest na tyle cierpliwa, że jeszcze ze mną wytrzymuje. Kilka osób które lubiłam ma mnie głeboko gdzieś.
Jest masa osó które mnie lubią. Ale dobrze wiem że to jest narazie. Później Ludwika pójdzie w odstawkę jak taki pieprzony stary misiu którego się odstawia na półkę (pozdrawiam wszyskie misie).
Odkryłam w sobie talent do spieprzenia wszaystkikego co mi wpadnie w ręce. Do czego ja w życiu dojdę? Pewnie będę musiała kopać te pieprzone rowy... (pozdrowienia dla wszystkich kopaczy rowów).
Ale jest jedna, jedyna rzecz która podnosi mnie na duchu jak nikt i nic na tym cholernym świecie.
MUZYKA (przykro mi czekolado, idziesz w odstawkę
Narazie jestem na etapie Queen (pozdrawiam wszystkich fanów tego jakże zajebistego zepołu)
I... BOHEMIAN RHAPSODY! I INNE! I WSZYSTKO!
KOCHAM TO I TYLKO TO MNIE TRZYMA PRZY ŻYCIU!
Niech mnie któś przytuli... Nie. Nie chcę. Od dziś jestem samodzielną osobą którą wnerwiają ckliwe gadki o miłości (tfu!) i szcześciu (tęskni).
Na zakończenie chciałam tylko dodać że mnie popieprzyło.
A! Najpierw zjem zupę... potem się pochlastam